[VIDEO] Życie w zawieszeniu. Dramat matki w którym system nazywa przemoc „konfliktem rodziców"

Kto ponosi odpowiedzialność za sytuację, w której dziecko nie może bezpiecznie funkcjonować – mimo że istnieją sygnały, dokumenty i wcześniejsze rozstrzygnięcia? Czy w tej konkretnej sprawie dobro dziecka rzeczywiście jest chronione, czy jedynie deklarowane?

Z relacji, którą otrzymaliśmy od pani Sylwii, wyłania się obraz codzienności naznaczonej lękiem, niepewnością i poczuciem permanentnego zagrożenia. Jak sama mówi – to nie jest jednorazowa sytuacja, lecz stan, który trwa, stan, w którym – jak podkreśla – „żyjemy w zawieszeniu”.

Według jej słów, momenty strachu przybierają bardzo realny wymiar. Opisuje sytuację, w której dziecko w panice zaczęło uciekać i omal nie wpadło pod samochód. To jest sytuacja, w której pojawiają się pytania o to, jak funkcjonuje system ochrony dziecka w praktyce.

Pani Sylwia wskazuje, że przez długi czas żyła w poczuciu zagrożenia. Miała przygotowaną torbę ewakuacyjną w samochodzie. Jak twierdzi, w przeszłości zapadły prawomocne wyroki dotyczące przemocy w rodzinie, gróźb karalnych oraz uporczywego nękania. W jej relacji pojawia się także informacja o uszczerbku na zdrowiu dziecka oraz o okresie, w którym – jak mówi – były objęte ochroną policyjną.

Z drugiej strony pojawia się narracja ojca, który zarzuca matce alienację rodzicielską. To pojęcie coraz częściej pojawia się w sprawach rodzinnych i – jak zauważają eksperci – bywa interpretowane bardzo różnie. Problem polega na tym, że w praktyce sądowej i instytucjonalnej granica między ochroną dziecka a ograniczaniem relacji z drugim rodzicem bywa trudna do jednoznacznego uchwycenia.

I właśnie tutaj zaczyna się obszar największego napięcia, bo jeśli jedna strona mówi o zagrożeniu, a druga o alienacji – system musi zdecydować, co jest faktem, a co interpretacją. A od tej decyzji zależy nie tylko sytuacja dorosłych, ale przede wszystkim bezpieczeństwo dziecka.

Z wypowiedzi pani Sylwii wyłania się obraz matki, która nie opisuje walkę o podstawowe poczucie bezpieczeństwa. Mówi o codziennym napięciu, o strachu, o odpowiedzialności, która spoczywa na niej samej. Jednocześnie w tle pozostaje dziecko – dziewczynka opisywana jako wrażliwa, empatyczna, pełna życia – która, jak słyszymy, doświadczyła rzeczy, których „żadne dziecko nie powinno doświadczać”.

To właśnie dziecko znajduje się dziś w centrum tej historii. I to ono ponosi największe konsekwencje sytuacji, której nie stworzyło.

W tego typu sprawach szczególnie istotne jest zachowanie rzetelności i ostrożności w formułowaniu ocen. Redakcja nie przesądza o winie żadnej ze stron. Wskazujemy jednak, że jeśli istnieją prawomocne orzeczenia dotyczące przemocy – powinny one stanowić istotny punkt odniesienia dla dalszych decyzji instytucji.

Jeśli natomiast zarzut alienacji rodzicielskiej jest podnoszony – wymaga on równie wnikliwej, opartej na dowodach analizy, a nie uproszczonej interpretacji.

Problem pojawia się wtedy, gdy te dwa światy – bezpieczeństwa i relacji – zaczynają się wzajemnie wykluczać. Dziecko nie powinno być zmuszone do wyboru między jednym a drugim.

Będziemy pytać właściwe instytucje:

• Kto ponosi odpowiedzialność za sytuację, w której dziecko nie może bezpiecznie funkcjonować – mimo że istnieją sygnały, dokumenty i wcześniejsze rozstrzygnięcia?

• Czy w tej konkretnej sprawie dobro dziecka rzeczywiście jest chronione, czy jedynie deklarowane?